Bazı duygular var ki, sözcüklerle anlatılamıyor.
Hani içini kemiren bir öfke, midene oturan bir hayal kırıklığı, boğazında düğümlenen bir isyan olur da cümleler kifayetsiz kalır ya…
İşte tam o anda, içten ve sahici bir küfür yetişir imdada.
Ne eksik, ne fazla.
Ne açıklamaya gerek duyar, ne geri çekilir.
Sadece olur.
Oradadır.
Senin yerine bağırır, senin yerine söyler, senin yerine anlatır.
Ben, (sıklıkla) küfür etmeden duygularımı ifade etmekte zorlanıyorum.
Nokta.
Zira ‘kırıldım’ diyemeyecek kadar yorgunum, ‘rahatsız oldum’ diyecek kadar diplomatik değilim.
Ama “…” diye başlayan bir küfür tüm kırgınlıkları özetleyebiliyor bazen.
Çünkü küfür, kelimelerin sustuğu yerde doğar; incelikle değil, hakikatle ilgilenir.
Küfür bir sanattır.
Elbette ham hâli değil.
Rastgele edilen, boşluk dolduran, şiddet içeren küfür değil.
Ama ustaca yerleştirilmiş bir cümlede, beklenmedik bir anda, dozunda ve yerinde kullanıldığında…
O artık kaba bir söz değil, duygusal bir patlamanın kristalleşmiş biçimidir.
Tıpkı bir karikatürdeki çarpı işaretleri gibi; hem sansürdür, hem çığlık.
Duygular bazen kravat takmayı reddeder.
Onları diplomatik kılıklara sokmak, onların doğasına aykırıdır.
Oysa küfür, içimizdeki çocuğun çamurla oynaması gibidir; kirli ama gerçek.
Bize unutturulan o ilkel dürtüyü hatırlatır: Tepki vermek haktır!
Biliyorum, küfürle medeniyet yan yana anılmaz.
Ama belki de gerçek duygu, medeniyete fazla sığdırılmak istendiği için çürüyor.
Belki de bazen en dürüst dil, en terbiyesiz olanıdır.
O yüzden ben, kendime kızdığımda da, hayata sitem ettiğimde de, içimden ya da dışımdan, incelikli bir küfür sarkıtıyorum.
Ne edebimi bozacak kadar hoyrat, ne kendime ihanet edecek kadar suskun.
Küfür bazen bir şiirdir.
Noktası, virgülü, ünlemi olmayan.
Ama içinde her şey olan.
