Bu yazıyı sana değil, kendime yazıyorum sanmıştım.
Ama belki de ikimize yazıyorum.
Çünkü sen de zaman zaman kendine “Ben kimim?” diye sordun, değil mi?
Bu yazı bir cevap vermiyor—ama birlikte soruyoruz.
Belki de en çok buna ihtiyacımız var.

Kim olduğun üzerine bir araştırma…

Kimim ben? Neyim? İnsan ne?

Neden bir insanın başka bir insan üzerindeki izdüşümü bambaşka bir hikâye yazar?
Seni kime sorsan, başka anlatacak. Öyle değil mi?
Sen ise bambaşka.
Öyleyse, kimsin sen?

Bu yazıyı yazan kim?
Okuyan kim?
Yazı aynı, ama her kişide başka bir hikâye yaratmaz mı?
Başka kapılar açmaz mı?
Her titreşim, her frekans başka bir yola taşımaz mı?

Yokluklar ve varlıklar…
Seçimler…
Kim yapar bunları?

Ben mi?

Kim sever peki?
Kimdir nefret eden aynı zamanda?
Bir tarafın iz sürerken, ıssızlaşan, yalnızlaşan kimdir?

İçimizde yüzlerce ses, yüzlerce his var.
Hangisi sensin?

Sigara içer misin mesela?
Bir bakmışsın, puro içiyorsun belki.
Hangisi sensin?

Mutlu musun?
Üzgün mü kişi dediğin “sen”?

Neler yapabilirsin?
Hiçbir şey yok… ya da çok şey var.
Hangisisin?

Sen bir anlık bir seçimsin.
Bağıran, ağlayan,
SUSAN, gülen ya da sevinen bir seçim.

Peki bu seçimi yapan kim?

Sen o musun?
Seçimi yapan mı, yoksa seçilen misin?

İyi görünen misin,
yoksa kuyunun dibine düşüp
oradan santim santim tırmanan mı?
Yoksa kuyunun dibinde durup yukarıya mesaj gönderen mi?

Büyük bir soru bu.
Çok büyük.

Hatta bir sır vereyim:
Dev olduğum zamanlar da oldu.
Bildiğiniz dev.
Eğer o da bensem,
Ağlayan kadın da, gülen adam da bensem,
Kimim ki ben o vakit?

İçimde karar veren kim?

Soru büyük oldu biraz.
Cevabını biliyorum sanmayın.
Sadece bir hisle yazıyorum ben.
Bir hisle yola çıkıyorum, sonra duruyorum.

Bana sorsan, “Kalbimi dinliyorum,” derim.
Başkasına sorsan, “Bu kadın deli,” der belki.
Bilmem ki… kalbim kim?

Bu sorular sadece birinci.
Peki ikinci, üçüncü, dördüncü, beşinci ne?
Buradan devam eder gider.

Yine de merak içimde:
Kimim ben? Hangisiyim?

Kimiz biz?

Anlamak için hep sorarız dışarıya:
“Ben nasıl biriyim?”
Kendimizi alırız mercek altına.
Bir bakışa, bir gülüşe anlam yükleriz.
Ama mercek altında ne kadar biziz?
Ne kadar gerçeğiz?

Kırılan yerlerimizi gösterir mi o mercek?
Yoksa utanır mıyız onlardan?
Ya da vahşi yanlarımızı?

Aşık olan, seven, bağlanan, kırılan, terk edilen kim?
Kaç hikâye çıkar içimizden?
Kaç nefret?
Kaç bekleyiş?
Kaçış?

Bir soyun devamı mıyım sadece, böyle karmakarışık?

Peki ya içimdeki bilgelik…
O gerçekten ne kadar bilge?
Kim bilecek?

Vicdan mekanizması mı karar verecek doğruya, yanlışa?

Bundan on yıl önce, iyi ve kötü üzerine düşünüp dururdum.
Bir tarafım derdi ki:
“İkisi de yok aslında.”
Ama şimdi bakıyorum:
İyi de var, kötü de.
Bu düalite evreninde…
Dolayısıyla vicdan da var.

Belki büyük, belki küçük.
Belki canlı, belki ölü.
Belki her ağaç düştüğünde kalbimi ağrıtan bir mekanizma o.
Bunun bir karşılığı olacak.
Durmanın da, bakmadan geçmenin de…
Kalbi devreye sokmanın da.

Her seçim bir gelecek yaratacak elbette.

Bu seçimi kim yapar, bilmiyorum.
Nereden gelir bu kalp ağrısı, onu da bilmiyorum.
Ama şunu bilirim:

Güzel kalpler hep vardı.
Hep var olacak.
Birbirinin sesini bulacak.
Ve çoğalacak.
Büyüyecek.

Buna inancım tam.

Ama… bu kararı kim verir?
Kimdir sebep?
Tüm olayların, soyların, iyiliklerin, kötülüklerin toplamı biz isek…

Biz kimiz?

Değmez mi bu soruyu sormaya?