Hayata, avuçlarımız dolusu kaygısız bir şekilde kucaklanamadan başlıyoruz. Henüz bebekken kulaklarımıza fısıldanan o “yaşama kaygısı”, büyüdükçe yerini kendi korkularımızla inşa ettiğimiz, anı kaçırmaktan ibaret devasa bir hapishaneye bırakıyor. Sonra bir gün durup bakıyoruz ki; çocuklarımızın büyümesine bile hakkıyla tanık olamadan geçip gitmişiz bu dünyadan.

​Sahi, insanın doğasına bu kadar aykırı olan bu sistemde, yaşarken neleri eksik bırakıyoruz?

​Başkasının Arzularıyla Var Olmak

​Modern zamanların en büyük tuzağı, bizi başkalarının arzularını gerçekleştirmeyi kendimizi var eden tek gerçeklik sanma yanılsamasına düşürmüş olması. Bugün ister mavi yakalı olun ister beyaz yakalı; plazaların, unvanların ve bitmek bilmeyen başarı hırslarının içinde hepimiz birer “kraldan çok kralcı”ya dönüşmüyor muyuz?

​Kralın varisleri gibi davranıp, sahte bir değer uğruna kendi gücümüzden, çocukluk hayallerimizden vazgeçiyoruz. Kendimize olmadık anlamlar atfediyor, bir illüzyonun içinde başkasının gücüne biat ediyoruz. Oysa acımasız bir gerçek var: Günün birinde kral gelip kellenizi aldığında —yani sistem sizi dışarı fırlattığında— geriye ne kalıyor? Hiç. İşte o yanılsamaların içinde yoruluyor, mutsuz oluyor, feda ediyor ve sonunda çareyi antidepresanlarda arıyoruz. Başarırsak kibirlenip bizim gibi olamayanlara kızıyor, başarılamazsak yılgınlık içinde kendi mutsuzluğumuza hapsoluyoruz.

​Sahil Kasabası Klişesi

​Peki doğru olan ne? Sizin kendi doğrunuz, gerçekten yapmak istedikleriniz nerede?

​Herkesin dilinde aynı ezber: “Bir sahil kasabasında emeklilik…” Gerçekten olmak istediğiniz yer, sistemin size bir “ödül” gibi sunduğu o yaşlılık vaadi mi? Neden hayatı hep bir adım ötesine, hep ulaşılamayan bir geleceğe erteliyoruz?

​Şu an sırtımı yaşlı, sallanan bir koltuğa yaslamış, kahvemi yudumlarken soruyorum bu soruları kendime. Dışarıda yağmur yağıyor, serinlik yüzümde ve omuzlarımda dans ediyor. Bunun hazzını alırken derinden hissediyorum: Eksik olduğunu düşündüğümüz o paranın, borçların, unvanların yanında; var olanlar o kadar tam ki…

​Kapıdaki Mucizeleri Görmek

​Yağmurun benzersiz yağışı, yaprakların rüzgardaki salınışı, çimenlerin etrafa saldığı o ham koku… Ve hemen yanımda, köpeğim Dodo’nun meraklı, heyecanlı bakışları, peşinden koştuğu bir top… Hayat, tüm enerjisi ve güzelliğiyle tam olarak burada, bu anın içinde akıyor.

​Bizler hayatımızda büyük, sarsıcı mucizeler beklerken, kapının önünde sıraya dizilmiş o küçük mucizeleri görmezden gelirsek, yaşam bize o beklediğimiz büyük sihri nasıl sunabilir?
​Korktuğumuz borçlar, parasızlıklar ya da bize dayatılan kölece çalışma koşulları elbette hayatın birer gerçeği. Ancak o mücadelenin içinde ruhumuzu krala rehin vermek ile kendi doğrumuzu koruyabilmek arasında devasa bir uçurum var.

​Şimdi siz de hayatın hızını bir anlığına yavaşlatın, derin bir nefes alın ve kendinize sorun: Yaşamınızdaki arzuların hangileri gerçekten size ait? Ve en son ne zaman bir yağmur damlasında tüm evrenin tamlığını hissettiniz?