Dış dünyayı kusursuz okuyan biri olduğumu iddia edemem; lakin iyi bir iç gözlemciyim. İnsanlara baktığımda, taşıdıkları koyu gölgelerle birlikte hâlâ direnen o ince aydınlığı yakalayabiliyor kalbim.

Eskiden herkesin bunu görebildiğini, herkesin bir diğerinin içindeki o son ışığı kolladığını sanırdım. Çok yanıldım, çok kırıldım. En az bu satırları okuyan herhangi biri kadar duygulanıp ağladığım anlar oldu hayata karşı. Ve her seferinde aynı soruya çarptım: Neden bazılarımız içindeki aydınlığı inadına büyütürken, bazılarının ruhunu zifiri bir karanlık teslim alır?

Size kalbimi en çok acıtan şeyi fısıldayayım: İçindeki ışığı büyütememiş, o gölgenin altında ezilip kalmış insanlara bakmak.

Kim bilir, belki yaptıkları küçük yanlış seçimler zamanla boy verip birer canavara dönüştü; belki de hayat önlerine sadece böyle karanlık bir senaryo sundu. Başka bir kapı aralansaydı, bambaşka bir bahçeye çıksalardı belki onlar da aydınlanacaktı. Ya da içlerindeki boşluk o kadar büyüktü ki, en ufak bir kıvılcımı bile içine çekip yuttu. Bugün bu soruları daha yüksek sesle sormamın sebebi, eminim sizin de iliklerinize kadar hissettiğiniz o gerçek: Çevremizde karanlık giderek alan kazanıyor.

Peki, kötülük tam olarak nerede başlar? Neden kötü olur insan; içindeki nefreti besleyen asıl su nedir? İçinde hapsolduğu hikâyenin kendisi mi kötüdür, yoksa hikâyeye verdiği cevap mı?

Belki de mesele, kötülüğü doğru tanımakta gizli. Neye karşı kötü olduğumuz da bir gösterge elbette. Mesela ben sineklere karşı son derece acımasızım ama kedilere kıyamam. Kimimiz masum bir kuzunun etinden vazgeçemez; ben vejetaryenim, tabağımdaki hayata el süremem. Fakat asıl meselemiz sinekler ya da beslenme alışkanlıklarımız değil. Bizim asıl yaramız; insanlara karşı zalimleşen, vicdanının sesini tamamen kısıp sağduyusunu gömenler.

İnsanı asıl yoldan çıkaran şey, belki de körü körüne bağlandığı bir “aidiyeti” ya da sahip olduğu gücü savunma hırsıdır. Bir suç örgütü liderinin kendi çetesini ayakta tutmak için sınır tanımaması gibi; tahtını korumak için evlatlarını boğduran kralların, birbirini yok eden taht ortağı kardeşlerin kanıyla yazılmadı mı insanlık tarihi? Ve işin en acı yanı, tarihin bu zalimlere çağlar boyunca methiyeler düzmüş olması değil mi?

Masallarda bile iyilerle kötülerin savaşını dinleyerek büyüdük. Ancak masalların sonu hep adildi, gerçek hayat ise çoğu zaman adaletini geciktirir.

Tüm bu gürültünün ve koyulaşan gecenin ortasında ne yapacak bu duyarlı kalpler? Karanlık, bir başkasına baktığında bile acı çeken o insanları yutacak mı, yoksa yeni bir ışık mı doğuracak?

Sanırım cevap, karanlığın büyüklüğüne odaklanmaktan vazgeçip kendi içimizdeki ışığı inatla korumakta saklı. Çünkü dünya, sadece dışarıdaki olaylardan ibaret değil; her birimiz dünyalar içinde ayrı birer dünyayız. Ve bir insanın kendi içindeki aydınlığı yaşatması, bazen dışarıdaki bütün karanlıklara verilebilecek en soylu başkaldırıdır.