Devlet; sokakta “kaçak” diye kovaladığı 45.500 TC vatandaşı ve 41.400 yabancı emekçiden her ay tam 1.9 Milyar TL net kâr elde ediyor. Buna karşılık, öz evladı sayılan 22.869 yerli özel sektör çalışanından sağladığı gelir ise sadece 305 Milyon TL. Hükümetin neden işyerlerine girmediğini artık anlayın!

Sokaktaki kaçak sizden “alkış” topluyor, işyerindeki kaçak ise devletin 1.9 Milyar TL’lik “legal” gelirini koruyan ekonomik bir dişli vazifesi görüyor!

TABLO 1: BÜYÜK FOTOĞRAF – KİM BESLİYOR, KİM TÜKETİYOR?

(İstihdam Sayılarına Göre Aylık Toplam Nakit Akışı)

Kuzey Kıbrıs’ın sokaklarında resmen bir “orta oyunu” sergileniyor. Kameralar eşliğinde yapılan “kaçak denetimleri” ve sınır dışı edilen emekçiler üzerinden halkın gazı alınıyor.

Toplum, “doldurdunuz bunun içini” diye bağırırken, hükümet sanki bu sürecin mağduruymuş gibi rol yapıyor. Oysa gerçek tam tersi. Bu devlet, yabancı işçinin gelmesini engellemek bir yana, bütçesini ayakta tutmak için bu sömürüye muhtaç.

Yerli halk, yıllarca yanı başında cereyan eden bu yabancı emek sömürüsüne, emekçilere reva görülen zulme ve sistematik emek ayrımına adeta dilsiz kesilerek sessiz kaldı. Oysa meselenin iç yüzü, sadece “ucuz iş gücü” illüzyonundan ibaret değildi; bu sessizlik, devasa bir sömürü mekanizmasının görünmez ortağına dönüşmekti. Bugün gelinen noktada ise o vurdumduymazlığın faturası masaya gelmiş, ipin ucu kaçmış ve iş artık tamamen kontrolden çıkmıştır.

Neden Sokak Evet, İşyeri Hayır?

Vatandaş haklı olarak soruyor: “Devlet madem kaçak avına çıktı, neden asıl sömürünün döndüğü işyerlerine, inşaatlara girmiyor?” Cevap basit ama korkunç: Çünkü işyerine girmek, altın yumurtlayan tavuğu kesmektir.

Bir işyerinde 50 kayıtlı (devlete her ay 22 bin TL kazandıran) yabancı işçinin yanında 10 tane de “kayıt dışı” işçi çalıştırılmasına göz yumulur. Çünkü devlet bilir ki; eğer işyerine gerçek bir baskın yapıp o işletmeyi mühürlerse veya ağır cezalarla batırırsa, o 50 kayıtlı işçiden gelen tıkır tıkır parayı da kaybedecektir.

Sokaktaki kaçak, sınır dışı edilince sizden “alkış” toplar; ama işyerindeki kaçak, işletmenin ayakta kalmasını sağlayarak devletin o devasa 1.9 Milyar TL’lik nakit akışını koruyan bir sigortadır.

TABLO 2: SİSTEMATİK SÖMÜRÜNÜN KİŞİ BAŞI ANALİZİ

(60.618 TL Brüt Asgari Ücret Üzerinden – Aylık / Kişi Başı)

86.900 Emekçi: Hazinenin Gizli Garantörleri

Bugün ülkemizde çalışan 45.500 TC vatandaşı ve 41.400 üçüncü uyruklu emekçi, yani toplamda 86.900 kişilik dev bir ordu, devletin kasasına her ay net 1.898.474.900 TL, yılda ise 22.781.698.800 TL (yanlış okumadınız) taze nakit akışı sağlıyor. Bu tutar, 2026 yılı KKTC ana bütçesinin tam olarak: %11,95’idir. Bu 22,8 Milyar TL’lik devasa “gölge bütçe”, devletin resmi gelir kalemlerini bile utandıracak bir büyüklüğe ulaşmıştır. Öyle ki; devletin topladığı tüm pasaport, tapu, ehliyet harçları ile Fiyat İstikrar Fonu (FİF) gelirlerinin toplamı 21 Milyar TL’de kalırken, yabancı emekçinin sırtından elde edilen net kar 22,8 Milyar TL ile bu devasa kalemi ezip geçmektedir.

Daha da sarsıcı olan gerçek şudur: KKTC’nin 2026 yılı için umut bağladığı tüm Türkiye Cumhuriyeti dış yardımları ve kredileri toplamı (yaklaşık 20 Milyar TL), bu “legal sömürünün” yarattığı nakit akışının altında kalmıştır. Yani bu devlet için “yabancı emekçi”, Türkiye’den gelen mali yardımdan daha büyük, daha “garantör” ve daha hayati bir finansal kaynağa dönüşmüştür. 25,7 Milyar TL olarak öngörülen bütçe açığının neredeyse tamamı, aslında bu sömürü çarkı sayesinde finanse edilmektedir. Bu tablo karşısında hükümetin işyerlerine girip düzeni yasallaştırmasını beklemek saflıktır; zira o işyerine girmek, bütçenin ana damarını kesmek ve devletin iflasını ilan etmektir.

TABLO 3: GÖRÜNMEZ SÜTUN VS. RESMİ KAYNAKLAR (YILLIK)

Şimdi bu rakamı yerli istihdamla kıyaslayın:

Devletin “teşvik” ve “destek” adı altında kaynak ayırdığı 22.869 yerli özel sektör çalışanından elde ettiği aylık kâr sadece 305 Milyon TL. Yani devlet, yabancı emekçiden yerli özel sektör çalışanına göre tam 6 kat daha fazla kazanıyor!

Sömürüden Beslenen Siyaset

Kamu sektöründe çalışan 55.331 kişinin bütçede yarattığı aylık 2.6 Milyar TL’lik devasa kara delik, ancak bu 86.900 yabancı emekçinin sömürülmesiyle yamalanabiliyor. Devlet; zengin işverene dokunmadan bütçe açığını kapatmanın en “kolay” yolunu bulmuştur. Sesi çıkmayan, sendikası olmayan yabancıyı sömür, kaçağı görmezden gel, halkın gazını almak için de sokaklarda şov yap!

Bu devlet sömürdüğü yabancı emekçi üzerinden ayakta kalırken halka “milliyetçilik” taslaması, siyasi bir ikiyüzlülüktür. Bu çark dönmeye devam ettikçe, sokaktaki denetimler sadece halkı uyutmak için kullanılan bir ninniden ibaret kalacaktır.

KAYNAKÇA VE TEKNİK DAYANAKLAR

I. Yasal Mevzuat ve Dayanaklar

• 22/1992 Sayılı İş Yasası: Çalışma izinleri ve kayıt dışı istihdamın yasal çerçevesi.

• 16/1976 Sayılı Kıbrıs Türk Sosyal Sigortalar Yasası: İşçi ve işveren prim yükümlülükleri.

• 34/1993 Sayılı İhtiyat Sandığı Yasası: Birikimlerin yönetimi ve yabancı işçi haklarının kısıtlanması.

• Temmuz 2025 Tarihli Yasa Gücünde Kararname: Asgari ücret ve prim güncellemelerinin mali dayanağı.

II. Resmi Veriler ve Bütçe Projeksiyonları

• KKTC 2026 Mali Yılı Merkezi Devlet Yönetimi Bütçe Yasası: 190,6 Milyar TL toplam bütçe ve gelir kalemleri dökümü.

• İstihdam Destek Merkezi (İDM) Fonu Raporları: Yabancı emek harçlarından elde edilen yıllık kümülatif gelirler.

• KKTC İstatistik Kurumu (İSTAT) 2025-2026 Verileri: İşgücü nüfusu ve uyruk dağılımı.

• Sosyal Sigortalar ve İhtiyat Sandığı Dairesi Tahsilat Verileri: Aylık net prim girişleri.

III. Siyasi ve Sosyolojik Teyitler

• Münür Rahvancıoğlu (Bağımsızlık Yolu) Beyanatları: Sınıfsal katmanlar ve sistematik emek ayrımı tespitleri.

• Ekonomik ve Sosyal Konsey Analizleri: Bütçe açığı ve dış yardım bağımlılığı raporları.

IV. Metodolojik Hesaplamalar

• Finansal Analiz: 86.900 çalışanın 60.618 TL brüt asgari ücret üzerinden devlete sağladığı net nakit akışı simülasyonu.