Bilmem sizin de kendinizi yalnız hissettiğiniz ve bu yalnızlıktan tatlı bir hüzün devşirdiğiniz zamanlarınız oluyor mu? Kimsenin sizi gerçekten anlamadığını hissettiğiniz anlardan bahsediyorum…

Neler yapıyorsunuz böyle zamanlarda? Ben Alaaddin’i ve sihirli lambasını düşünürüm. Alaaddin’i düşünmek bana mucizelerin varlığını hatırlatır, içimde tatlı bir sevinç hissi yaşatır. Hüzün, yerini aniden sevinç ve merak duygusuna bırakır; içim açılmaya başlar. Bu yüzden bizim Alaaddin’e biraz yakından bakmak, onun o sihirli dünyasında gördüklerimi size de göstermek isterim.

Gözlerimi kapatır ve o uçsuz bucaksız, yıldızlı çöl gecesine bırakırım kendimi… Alaaddin, cebinde bir tek umudu, kalbinde ise kocaman bir merakı olan o yoksul ama dünyalar kadar zengin çocuk gelir oturur yanıma. Sarayları, uçan halıları ya da devasa hazineleri yokken bile, sadece kalbindeki o saf inançla mucizelerin kapısını aralayan o çocuk yerleşir hüznümün ortasına. Karanlık bir mağaraya hapsedilmişken bile korkup pes etmeyen, köşedeki o değersiz, paslı görünen lambada kendi kurtuluşunu, kendi masalını görebilen biridir o. Herkesin bitti dediği yerde, o karanlığın en dibinde bile gözlerindeki o merak ışığını söndürmemiştir.

Ne zaman hayatın o katı ve soğuk gerçekleri üzerime gelse, Alaaddin’i uçan halısının üzerinde gökyüzünü yırtarak uçarken hayal ederim. O, aslında sadece şehirlerin ve çöllerin üzerinden geçmiyordu; hayatın o “böyle gelmiş böyle gider, bu yalnızlık değişmez” diyen acımasız kurallarının üzerinden, bulutların o çocuksu hafifliğiyle geçiyordu.

Masal kahramanlarını hep sevmişimdir. Alaaddin’in o mucizeleri hayatına getiren inançlılığını, o saf kalpliliğini göstermek istedim size de. Hayatlarınıza değen mucizeleri fark etmek, yakalamak ve onları asla küçümsememek, yaşamın kendi mucizeleriyle dolmasına neden olacaktır. Çünkü sihir, ancak ona inanacak kadar saf bir kalple baktığımızda görünür kılınmayı bekler.