Erken seçime, kurultaya ve kabine değişikliğine “hayır” diyerek kapıları kapatan Ünal Üstel, artık yalnızca bir siyasi tercih yapmıyor; ülkenin değişim ihtiyacına doğrudan direniyor. Bu tutum, tarafsız bir “istikrar” arayışı değil, açık biçimde çürümüş bir düzenin sürdürülmesine verilen onaydır.
Bugün ülkede yaşanan kriz; ekonomik değil sadece, ahlakidir de. Yoksulluk derinleşmiş, adalet duygusu aşınmış, liyakat yerini sadakate bırakmıştır. Böyle bir tabloda “hayır” demek, tarafsız kalmak değildir. Bu düzene açıkça evet demektir.
Erken seçime hayır demek, halkın iradesinden kaçmaktır.
Kurultaya hayır demek, parti içi hesaplaşmadan korkmaktır.
Kabine değişikliğine hayır demek ise bu düzenin tüm sorumluluğunu sahiplenmektir.
Bu üç “hayır”, tesadüf değildir. Hepsi aynı noktada birleşir:
Mevcut düzen bozulmasın.
Çünkü bu düzen bozulursa, hesap sorulacaktır.
Çünkü bu düzen bozulursa, kirli ilişkiler açığa çıkacaktır.
Çünkü bu düzen bozulursa, koltuklar sallanacaktır.
O yüzden direniliyor.
O yüzden halkın sesi bastırılmak isteniyor.
O yüzden “istikrar” adı altında çürümüşlük korunuyor.
Ama tarihin tekerrürü şudur:
Değişime direnen her yapı, sonunda daha sert bir yıkımla karşılaşır.
Bugün “hayır” diyerek zaman kazandıklarını sananlar, yarın bu ülkenin kaybettiği yılların hesabını veremez hale gelir. Çünkü sorunlar bastırıldıkça büyür, örtüldükçe ağırlaşır, ertelendikçe toplumu zehirler.
Bu artık bir siyasi tercih değil, ahlaki bir sınavdır.
Ve şunu herkes bilmelidir:
Bu düzene “hayır” demek cesaret ister.
Ama bu düzene evet demenin bedelini bu ülke ödüyor.
Üstel direniyor olabilir.
Ama toplum artık susmuyor.
Çünkü bu ülke daha fazla “hayır”ı kaldıramaz.
Ve her geciken değişim, yarının faturasını daha da ağırlaştırır.
